Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz
W niedzielę, 23 listopada, w TR Warszawa odbył się drugi z cyklu odczytów pod tytułem Świat możliwy. Jak wygląda rzeczywistość widziana oczami artystów? Wystąpił Krzysztof Varga, spotkanie poprowadził Igor Stokfiszewski.
Skąd wiemy, jak wygląda rzeczywistość? Skąd wiemy, jakie wartości
kształtują otaczający nas świat? Kto mówi nam, które z wyborów
dokonywanych przez wspólnotę, w jakiej żyjemy, są dobre, a które złe?
Socjologowie, filozofowie, publicyści, etycy, religioznawcy… Istnieją
języki, które zwykliśmy traktować jako szczególnie kompetentne w opisie
świata społecznego, politycznego, duchowego, rzeczywistości
aksjologicznej pojedynczego i wspólnego istnienia. A co o świecie mówi
nam sztuka - literatura, teatr, prace wizualne? Czy jest raptem
odbiciem tego, co poznajemy za pomocą innych języków, wzbogaconym o
wrażenie estetyczne?
Wyobraźnia artystyczna jest częścią naszej
kultury, artyści częścią naszego społeczeństwa. Światy ukazywane przez
sztukę stanowią zatem możliwe, w pełni uprawnione rzeczywistości
społeczne i duchowe. Dzieła artystyczne są nie mniej (a może dużo
bardziej?) interesującym językiem opisu tego, co nas otacza, niż
skodyfikowane języki badawcze. Jak zatem wygląda rzeczywistość widziana
oczami artystów? Czym różni się od tej prezentowanej na ekranie
telewizora, w statystykach nauk społecznych, gazetach? Czy może być
wzorem dla przyszłego kształtowania świata? Pytania te zadawać będziemy
samym twórcom, krytykom, ludziom kultury.
Krzysztof Varga (ur. 1968, Warszawa) - pisarz, krytyk literacki,
eseista, dziennikarz, wieloletni redaktor działu kultury w „Gazecie
Wyborczej”. Wydał powieści Chłopaki nie płaczą (1996), Śmiertelność
(1998), Tequila (2001; książka znalazła się w finale Nagrody
Literackiej NIKE 2002), Karolina (2003) i Nagrobek z lastryko (2007;
książka znalazła się w finale Nagrody Literackiej NIKE 2008), prozę
eseistyczną Bildungsroman (1997), tom prozy 45 pomysłów na powieść
(1998), za który otrzymał nagrodę Fundacji Kultury, oraz zbiór esejów
„węgierskich” Gulasz z turula (2008). Wspólnie z Pawłem
Duninem-Wąsowiczem opublikował słownik literatury najnowszej Parnas
bis. Literatura polska urodzona po 1960 r. (1995), a ponadto z tymże i
z Jarosławem Klejnockim antologię wierszy również najnowszych Macie
swoich poetów (1996). Mieszka w Warszawie na Mokotowie.
Igor Stokfiszewski - krytyk kultury, dramaturg, członek zespołu „Krytyki Politycznej”.
Order software online 
Krytyka jest prosta jak budowa cepa :...
Dlaczego seria KP dotycząca kobiet na...