|
 Nie zazdrościmy Litwinom dostępu do morza – bo sami mamy, poza tym cóż to za dostęp i cóż to za morze. Nie zazdrościmy Wilna, bo przereklamowane, a Kraków ładniejszy. Zazdrościmy im Kristiny Buožytė, bo tak znakomitego debiutu jak Kolekcjonerka nie było w polskim kinie od… no właśnie, od kiedy? Czyżby od Pokolenia Wajdy? Trzeciej części nocy Żuławskiego? Tak, zazdrościmy Litwinom bardziej niż kiedykolwiek.
Bohaterka filmu, zamożna logopedka Gaile, żyje siłą rozpędu. Chłodna i nieprzystępna, ukrywa się za emocjonalnym murem tak szczelnym, że zaczyna tracić wiarę w prawdziwość własnych przeżyć i reakcji. Przy pomocy utalentowanego montażysty-pijaka zaczyna rejestrować na taśmie filmowej sceny ze swojego życia – początkowo autentyczne i przypadkowe, później inscenizowane. Gaile stać na przeżycie dopiero przed ekranem, gdy patrzy na siebie. Czy jednak ukazana na filmach kobieta to prawdziwa Gaile? Znakomicie zagrany, przejmujący i niebanalny film, bez najmniejszych technicznych zgrzytów. Pozostaje mieć nadzieję, że gigantyczny litewski kryzys nie opóźni powstania drugiego filmu reżyserki, jednej z największych nadziei europejskiego kina.
Wnioskując na podstawie katalogowego opisu, Dwie linie mogły być filmem albo świetnym, albo beznadziejnym. Kompromisu nie było, bo temat, którego dotyka Selim Evci, jest wyeksploatowany do granic możliwości. Istniało niebezpieczeństwo, że reżyser skopiuje rozwiązania podpatrzone u licznych poprzedników, którzy opowiadali o banalnej quasi-miłości. Na szczęście jednak dla widzów Evci zdołał się od tego uchronić.
Fabułę Dwóch linii można opisać krótko: para należąca do wyższej klasy średniej przeżywa kryzys i, by zapobiec totalnemu rozkładowi relacji, wyjeżdża razem na wakacje. Dotąd bohaterowie uciekali od problemów – Selin w pracę i grę na pianinie, Mert natomiast w fotografię i koncerty rockowe. Bezbarwność przedstawionych postaci przełamana zostaje dopiero w końcowych scenach, kiedy Melin i Sert zatrzymują się w przydrożnym motelu. Widząc na ulicy prostytutkę, zaczynają ze sobą grę: Selin ma przeistoczyć się w dziwkę, która czeka na klienta – Merta, pracownika stacji benzynowej. W pewnym momencie mężczyzna traci nad sobą panowanie, a granice między przybraną i własną tożsamością zanikają. Jasne kadry, zamykające ogromne przestrzenie, potęgują wrażenie pustki, którego apogeum nadchodzi w ostatniej scenie.
O niebanalności Dwóch linii świadczyć może fakt, jak wiele różnych interpretacji proponowali widzowie podczas dyskusji z reżyserem. Jedna część publiczności twierdziła, że Evci w negatywnym świetle ukazał kobiety; druga – że mężczyzn. Niezależnie od tego, która z wersji jest bliższa prawdy, debiut tureckiego reżysera uznać można za film, który świetnie trafia we wrażliwość odbiorcy.
Czytaj też opinię Joanny Ostrowskiej na temat Dwóch linii.
Na podobny temat
|
Order software online 
Dobrze, "neoliberalne" dogmat...
Prawnie sytuacja jest znaczne bardzie...