Nowość w sklepie KP!
Najnowszy numer KP
Komentarze
CYTAT DNIA
Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz
Książki w sklepie KP
|
Order software online
|
Ostrowska: 9. ENH już za nami |
|
|
Joanna Ostrowska [foto: Magdalena Boroch]
|
|
05.08.2009 |
 Festiwal ENH 2009 mamy już za sobą. Znamy werdykty jury każdego z konkursów – w tym roku nie były one wielkim zaskoczeniem. Warto jednak wrócić jeszcze na chwilę do festiwalowych pokazów i zwrócić uwagę na kilka tytułów, które być może zagoszczą niedługo na ekranach polskich kin.
Na początek $9.99 – izraelska animacja poklatkowa, kolejny wspólny projekt reżyserki Tatii Rosenthal i Etgara Kereta. Film stanowi zlepek historyjek o mieszkańcach jednego bloku, prawdopodobnie w nowoczesnym i liberalnym Tel Awiwie. Świat wykreowany przez Rosenthal jest, paradoksalnie, zarazem surrealistyczny, jak i piekielnie zwykły. Widz obserwuje drobne obsesje urzędnika, ale i frustracje „niby-anioła”. Wszystkiemu brak sensu, nie istnieje ani początek, ani koniec, a jedynym ratunkiem w codzienności jest poradnik z cyklu „Jak żyć”, którego cena stanowi tytuł filmu. Bardzo ciekawa jest tu forma, czyli wspomniana animacja poklatkowa, która powoduje, że bohaterowie przypominają plastelinowe figurki. Skojarzenie to powoduje, że z jednej strony mamy poczucie absurdu problemów „małych bohaterów”, z drugiej odczuwamy silne emocje, oglądając na przykład historię chłopca, którego najlepszym przyjacielem jest świnka skarbonka.
Gigantyczne kolejki, o których wspominałam we wcześniejszej relacji z ENH, uniemożliwiły mi zobaczenie najnowszego dzieła Pedra Almodóvara Przerwane objęcia. W tej sytuacji najnowszy popis reżyserskich umiejętności Wima Wendersa postanowiłam obejrzeć już w prasowej wideotece. Niestety, film, jak piszą chyba wszystkie media w Polsce, jest całkowitą porażką. Spotkanie w Palermo to historia „alternatywnego” panicza z wyższych sfer, który bawi się fotografią, zarówno „modową”, jak i artystyczną, z wokalistą niemieckiego punkowego zespołu Die Toten Hosen w roli głównej. Wenders ponownie nakręcił film drogi, o poszukiwaniu śmierci, która strzela z łuku i której w ostateczności można zrobić zdjęcie, bo w końcu celem ludzkości jest oswojenie tego najgorszego wroga. I tak przez 120 minut, z dodatkiem fresków, sesji zdjęciowej Milli Jovovich (w ciąży) i rzeczywiście genialną ścieżką dźwiękową. Pusty obrazek z pretensjonalnymi dialogami i wręcz kuriozalnymi stwierdzeniami, które padają z ust Dennisa Hoppera.
Wreszcie kilka zdań o Lesie Dumały i Parque via Enrique Rivero (zdobywcy Złotego Lamparta w Locarno, który pokonał 33 sceny z życia Szumowskiej). Pierwszy z nich to kontemplacyjna historia ojca i syna. Trzecią postacią jest tytułowy las, który przemierzają bohaterowie niczym we śnie. Przede wszystkim warto podkreślić przepiękne zdjęcia i specyficzny klimat tego filmu, który, jak myślę, jest w stanie wielu widzów wciągnąć. Z drugiej strony jednak po kilkudziesięciu minutach może stać się po prostu nużący i wbrew entuzjastycznej recenzji „Gazety Wyborczej” byłabym ostrożna z nazywaniem pierwszej fabuły tego reżysera „arcydziełem”.
Parque via to również film kontemplacyjny. Dokumentuje życie Beto – mężczyzny w średnim wieku, uzależnionego od domu, który został mu oddany pod opiekę. W finale filmu w poukładane życie bohatera wkracza chaos i zmiana, której Beto unikał przez ponad 30 lat. Ostatnia sekwencja Parque via jest wręcz paraliżująca i bynajmniej nie chodzi tu (jak może niektórzy byliby skłonni twierdzić) o walkę klasową, zobrazowaną na przykładzie zdradzonego przez „baronową” głównego bohatera. Mimo wszystko werdykt jury w Locarno zastanawia…
Na podobny temat
|
|
Aktualizacja ( 05.08.2009 )
|
|
|
|
Krytyka jest prosta jak budowa cepa :...
Dlaczego seria KP dotycząca kobiet na...