Krytyka Polityczna - Mościcki: Kraina zmęczenia

Nowość w sklepie KP!

Katalog Książek KP

Najnowszy numer KP

Komentarze

CYTAT DNIA

Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz

Książki w sklepie KP

Warto przeczytać

Order software online

Mościcki: Kraina zmęczenia

Paweł Mościcki

24.09.2009

Bohaterów filmu Japonia: historia miłości i nienawiści Seana McAllistera łączy dziwna więź. Naoki ma 56 lat i swoją biografię mógłby spokojnie zatytułować Ja i przemiany ostatnich dekad. W młodości jako maoista walczył z zachodnim imperializmem. Potem przekwalifikował się na wziętego przedsiębiorcę, który trwoni fortunę na drogie samochody. Gdy przyszedł krach i jego interes upadł, Naoki wylądował na bruku – bez pieniędzy i domu. Wtedy przygarnęła go Yoshie, 29-letnia dziewczyna z prowincji, która - aby związać koniec z końcem - dorabia jako osoba do towarzystwa. Pracuje piętnaście godzin dziennie, a i tak nie stać jej na wiele. Naoki sam zarabia grosze w urzędzie pocztowym, dlatego po godzinach też znalazł sobie pracę: jest gospodarzem domowym. Za pranie i gotowanie jego dziewczyna płaci mu kieszonkowe.

O czym w zasadzie jest film Seana McAllistera? O związku skazanych na siebie, mimo że nie do końca wiedzą dlaczego są ze sobą? O pstrokatej i codziennej biedzie w kraju, który wciąż uchodzi za mekkę kreatywności i przedsiębiorczości? O kapitalizmie, który zamienia ludzi w pracujące roboty, każąc im wyzbyć się nawet resztek sentymentów wobec samych siebie? A może o Brytyjczyku, który zagubiony w obcym kraju postanawia nakręcić film o równie jak on samotnych ludziach, pozorując w ten sposób choć drobną więź z otaczającą go rzeczywistością?

Możliwości jest jeszcze wiele, ale nie wszystkie wydają się bardzo twórcze. W tym poprawnym filmie jest jedna rzecz, która starcza za wszystkie socjologizujące krytyki kapitalizmu i jego katastrofalnych niekiedy efektów, które w tym filmie nie są zresztą specjalnie odkrywczo sformułowane. To drobne gesty, które są większym oskarżeniem systemu niż wszystko, co bohaterowie mogą wypowiedzieć wprost. Świadczą bowiem o tym, jak trudno im znaleźć język skargi i jak usilnie starają się opóźnić jego poszukiwania. Zapamiętałem na przykład krępujący i przesadzony śmiech, którym Naoki stara się ukryć swoje poczucie porażki; albo złożoną do kamery deklaracja Yoshi, że nie przeszkadzają jej problemy jej mężczyzny z erekcją, bo ona „nie potrzebuje seksu”; wieczorne wypady do knajpy, w trakcie których Yoshi uwodzi Naoki tymi samymi gestami, co swoich klientów. Wreszcie ich nieustanne przemęczenie, tak wielkie, że nawet oddany swym bohaterom reżyser musiał mieć czasem wrażenie, że filmuje duchy.

Japonia: historia miłości i nienawiści, reż. Sean McAllister, Wielka Brytania/Japonia 2008

Film pokazywany w ramach festiwalu DOCBOAT. Krytyka Polityczna jest partnerem festiwalu.

{youtube}BNWFHGT8Iq8{/youtube}

Komentarze

Dodaj nowy