Więzień obozów koncentracyjnych, profesor uniwersytecki, „emigrant”, który nigdy nie przestał zaglądać pod podszewkę polskości, autor powieści, dramatów, esejów i wierszy, które zmieniały i nadal zmieniają oblicze polskiej kultury. Był uczulony na wszelkie formy historycznej, społecznej i kulturowej sakralizacji. Krytykował puste misteria i rytuały, które determinują nasze społeczne relacje.

Był genialnym rewelatorem języka literackiego, poetą prozy, mistrzem opisu zmysłowego doświadczenia i namacalnej materii świata.

Marian Pankowski zmarł 3 kwietnia 2011 r.

W ostatnich latach wydał książki: Bal wdów i wdowców (2006), Ostatni zlot aniołów (2007), Była Żydówka, nie ma Żydówki (2008), Niewola i dola Adama Poremby (2009), Tratwa nas czeka (2011).

Z żalem żegnamy „najmłodszego polskiego pisarza”.

Marian Pankowski - (urodzony 9 listopada 1919 r, w Sanoku) poeta, prozaik, krytyk literacki i tłumacz. W 1938 rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwał wybuch wojny. Brał udział w działaniach kampanii wrześniowej, później należał do Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany w 1942 przez gestapo, był więźniem obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu, Gross-Rosen i Bergen-Belsen. Po wojnie osiadł w Belgii, gdzie ukończył studia slawistyczne, otrzymał obywatelstwo belgijskie i pracował jako wykładowca współczesnej literatury polskiej oraz lektor języka polskiego na uniwersytecie Universite Libre w Brukseli. Doktorat napisał o Leśmianie. W latach 1953-1959 był stałym recenzentem paryskiej „Kultury”. Zajmował się także przekładami polskiej poezji na język francuski oraz niemieckiej i francuskiej na język polski. Większość jego twórczości była tłumaczona na język francuski, część na niemiecki i holenderski.

 ***

Fragment listu Mariana Pankowskiego do wydawcy Piotra Mareckiego o książce Bal wdów i wdowców:

„To uśmiechnięty, optymistyczny scenariusz. Sceny lecą jedna po drugiej, lapidarne i znaczące, wpisane w dwa odległe czasy niewygasłych miłości… A maski są istotnym elementem karnawałowego teatru, w którym możemy się wychylić… na czas balu… z ziemskiej tożsamości, na którą skazał nas los. Mój „Bal” jest ufnym słowem o naszym życiu doczesnym, tym bardziej że innego nie ma”.

[źródło: Korporacja Ha!art]

 ***

 Czytaj:

- Rozmowa z Marianem Pankowskim z 15. numeru „Krytyki Politycznej”

- Fragment książki Ostatni zlot aniołów

- List Mariana Pankowskiego do Kapituły NLG i czytelników

Na podobny temat

• Kraków: Spotkanie z Marianem Pankowskim
• Zapiski ze współczesności: Marian Pankowski
• Gloria Artis dla Mariana Pankowskiego!
• Bruksela: O perspektywach pisarstwa Mariana Pankowskiego
• Była Żydówka, nie ma Żydówki